This gave me a goosebumps

ใครบอกว่าปีสองจะเรียนเบาลง ไม่จริงเลยสักนิด แค่ System Dynamics ตัวเดียวก็จะอาเจียนเป็นเลือดแล้ว เรียนหนักขนาดนี้ยังไม่วายจะหนีไปเที่ยว Chicago ต้องขอบคุณน้องกิ๊ฟท์ที่ให้ที่สิงสถิตย์ตลอด 4 วัน

My Latest Favourite Music
Koop - Summer Sun

Premiere League last night made all Man U. fan disappointed. Now, Man City topped the Premiere League scoreboard and made our ousted PM Thaksin a bit more outstanding. (don't get me wrong .. i'm not favouring him) I still think that he is a very smart guy with incredible vision but, on the flip side, he is too confident and too agressive to listen to other people's opinions.
It is hard to predict whether Man City will be the champion this season or not. If it is, he will surely look better in the eyes of British government and British people. In my opinion, it's not bad to have a Thai businessperson to be successful in an international setting. (again i'm not favouring him) .. Just hope that he will enjoy his position in Man City and will not come back to his political role as he promised.

---------------------------------

NEWS FROM FINANCIAL TIMES

Why Sven’s team tactics should win fans at the office
By Stefan Stern

Published: August 20 2007 17:30 | Last updated: August 20 2007 17:30
Does football (or soccer, if you must) provide the perfect metaphor for the art and practice of management? Maybe management provides the perfect metaphor for the art and practice of football – who can tell? But as another English football season metaphorically pulls on its boots and runs out on to the pitch, I would be failing in my columnist’s duty if I did not point out that, once again, the beautiful game has something to teach us about the business of managing people and organisations.

Consider for a moment the underperforming and almost perennially disappointing phenomenon that is Manchester City Football Club. (Non football fans: stick with this, you might learn something.)

Manchester City FC (sky blue shirts) is the less famous and hugely less successful local rival to Manchester United (red shirts). While Man U’s list of greats contains such legendary names as Bobby Charlton, George Best and Dennis Law, Man City’s heroes, considerable players in themselves, have almost never achieved a similar fame.

As with the rivalries between Glasgow’s two major football clubs, Rangers and Celtic, or between Liverpool and Everton, or Roma and Lazio, the red and blue sides of Manchester look on each other with a mixture of loathing and disdain.

But while, in the other local feuds, fortune seems to favour first one side and then the other, in Manchester only the “Red Devils” have had anything to celebrate in the past 30 years, and for most of the two decades before that as well. Not for nothing did one City fan title his memoirs of growing up in the divided town Manchester United Ruined My Life. (Inferiority complex? Surely not.)

But as the new season dawns, the city that brought us the industrial revolution and provided the inspiration for Friedrich Engels and Karl Marx is playing host to a minor footballing revolution. Globalisation, in the form of ousted Thai prime minister Thaksin Shinawatra and new team coach Sven-Göran Eriksson, has come to Manchester City. And, so far, the fans like what they see. Eriksson, the former England manager, has built a new team by buying footballers he has never actually seen play in the flesh. Video clips of Brazilian, Spanish, Bulgarian, Italian, Swiss and Croatian players, supported by eyewitness accounts from football scouts, were all the Swedish manager required to decide on these acquisitions. He has been bankrolled by Thaksin, who bought the club for £81.6m earlier this year, and who has now given Eriksson another £40m with which to build the new team.

Sceptics doubted that this approach would work. “Lonely men have purchased wives from the Philippines on a similar basis,” the football writer David Lacey observed. But City won their first two games of the season and, after Sunday’s conquest of the old enemy Man U, the Man City faithful are happier than they have been for many years. They are sitting on top of the league.

Building a team by video clip would seem to run counter to what human resources gurus and psychologists have been advising all these years about hiring staff. Why should it be any different for footballers? Fans might reasonably ask: Who are these guys, and how will they operate together under pressure? And then there is the question of communication. With little or no spoken English, the new team members might struggle to understand each other.

But Eriksson is undaunted. “We’re giving them all teachers,” he told the Guardian newspaper. “One or two have already started, I think. But before that we’ll try to teach them ‘right’, ‘left’, ‘wait’, ‘come on’, ‘look out’ – the common language of football. It’s not like in 90 minutes you have a big conversation with your team-mates. But in the long term they have to learn properly, not just for football but also to feel at home in their new country.”

Good advice, of course, but not necessarily advice that Eriksson himself followed. As a manager in Italy and Portugal he learnt to communicate quite effectively. But in English Eriksson has always come across a bit like Chauncey Gardner, the Peter Sellers character in the film Being There: banal statements of the obvious were taken (in his honeymoon period with the national side) as profundities. In the end the England team, as well as its manager, were exposed as being simply banal.

Never mind. Today Eriksson is turning years of theorising about teams on its head. He is echoing the ideas of Lynda Gratton, a professor at London Business School, who says that the best teams are characterised by a co-operative mindset, an ability to span boundaries, and the successful igniting of purpose. Even people who work remotely from each other can collaborate to great effect.

And as for the management of Manchester City FC, the performance appraisal from fans is positive, for the moment at any rate. If you listen carefully, you’ll hear them register their approval in song (to the tune of “I’m H.A.P.P.Y.”):

I’m City till I die,

I’m City till I die,

I know I am, I’m sure I am,

I’m City till I die.

This is a real Deja Vu' I watched this TV show more than 10 years ago and James Dean Bradfield is still pretty cool now.

ปํญหาเรื่องรถติดไม่ได้มีแต่ในกรุงเทพฯ ของเราเพียงอย่างเดียว เมืองใหญ่ๆ หลายแห่งในโลกนี้ก็ล้วนแล้วแต่ประสบปัญหารถติดกันทั้งสิ้น กรุงเทพฯ อาจจะพิเศษหน่อยตรงที่ติดได้ทุกวัน ทุกเวลา ไม่เกี่ยงว่าจะเป็น rush hour หรือสุดสัปดาห์ อ่านข่าวใน Wall Street Journal ไม่นานมานี้ ว่ามหานครอย่าง New York ก็มีปัญหารถติดคาราคาซังอยู่เหมือนกัน จะไปไหนมาไหนที โดยเฉพาะในช่วง Rush Hour อาจจะต้องเผื่อเวลากันมากหน่อย เลยมีข่าวออกมาว่าทางผู้ว่าการของ New York อาจจะมีการเรียกเก็บเงินจากคนที่ขับรถเข้าถนนที่คังคั่งบางเส้นใน New York ว่ากันว่ามาตรการนี้ได้บังคับใช้ใน London มาก่อน และประสบความสำเร็จอย่างมาก อย่างไรก็ตาม การใช้มาตรการนี้ต้องคำนึงถึงหลายๆ ปัจจัย เช่น ในบริเวณถนนที่บังคับใช้นั้น มีรถโดยสารมวลชน เช่น รถใต้ดิน หรือรถเมล์เพียงพอหรือไม่ ระบบดูแลรักษาความปลอดภัยสามารถรองรับคนจำนวนมากได้หรือเปล่า โดยส่วนตัวแล้ว รู้สึกเห็นด้วยกับมาตรการนี้เป็นอย่างยิ่ง เพราะนอกจากจะลดปริมาณมลภาวะในบริเวณนั้นแล้ว ยังสามารถลดปริมาณน้ำมันที่ถูกใช้ไปอย่างเปล่าประโยชน์ระหว่างรถติด แถมยังช่วยลดอารมณ์ฉุนเฉียวของคนที่ต้องทนรถติดได้อีก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ทางเมืองไทยจะนำมาตรการนี้ไปใช้บ้าง กรุงเทพฯ ของเราจะได้สะอาดขึ้นและผู้คนอาจจะยิ้มได้กว้างขึ้นกว่าเดิม

Museum of Fine Arts Houston (MFAH)

Lots of great works from great artists here but so sad that they don't allow visitors to take any pictures. All i could do was taking a picture of sculptures in the sculpture garden. If you happen to visit someday, I recommend to visit this museum on Thursday because it's FREE !!! (just like MFA in Boston)

วิธีการหาเสียงแบบใหม่ของพรรคประชาธิปัตย์

เมื่อเร็วๆ มานี้ เชื่อว่าพี่น้องหลายคนคงได้รับ email จากคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และคุณกร จาติกวาณิช ที่น่าแปลกใจก็คือ email นี้เป็น friend request ใน hi5 โปรแกรม friends network ยอดนิยมของชาวไทย แสดงได้ถึงท่าทีที่ชัดเจนว่าประชาธิปัตย์กำลังต้องการจะสร้างกลุ่มฐานเสียงที่แข็งแรงในกลุ่มวัยรุ่น และคนเลยวัยรุ่นมานิดหน่อยอย่างพวกเรา

วัยรุ่นไทยหลายคนแสดงอาการใสซื่อเขียนลงใน wall ของคุณอภิสิทธิ์ "ไม่น่าเชื่อว่าคุณอภิสิทธิ์จะมีเวลามาเล่น hi5 ด้วย" อยากจะบอกว่าน้องเอ๋ย มันไม่ใช่คุณอภิสิทธิ์ที่เล่นหรอก มันคงเป็นทีมงานของเขานั่นแหละ คงอภิสิทธิ์เองคงมาแค่ชำเลืองดูสักทีสองทีแค่นั้นแหละ

แต่ก็ขอชื่นชมกับคนที่ออกไอเดียนี้ การเมืองไม่ใช่เรื่องของผู้ใหญ่ การเมืองไม่ใช่เรื่องไกลตัว การเมืองไม่ใช่สิ่งที่น่าเบื่อ แต่เป็นเรื่องที่ทุกคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนไทยต้องใส่ใจ ต้องช่วยกันดูแล ช่วยกันคิดว่าทำอย่างไรประเทศของเราถึงจะพ้นจากสภาพอึมครึม และไม่หวนกลับมาอึมครึมแบบนี้อีกในอนาคต ดูข่าวสองสามวันที่ผ่านมานี้แล้วอยากจะร้องไห้ ไม่น่าเชื่อว่าสยามเมืองยิ้ม ประเทศแห่งความสงบสุขแสนรักของเราจะกลายเป็นแบบนี้

2 new songs from new album of Manic Street Preachers, one of my all-time favorite bands

The first song features Nina Persson from the Cardigans

Your love alone is not enough

Autumn Song

ที่อเมริกานี่มีรายการแปลกๆ เยอะทีเดียว หลังจากที่เคยดู Jerry Springer เอาชีวิตเหลวแหลกอันเหลือเชื่อของอเมริกันชนมาตีแผ่ นั่นก็ว่าประหลาดแล้ว

แต่สองสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ได้ดูอีกรายการหนึ่ง แสบเซี้ยวพอกัน ชื่อว่า Date Line : To Catch A Predator ของ NBC รายการนี้หลอกพวกวัวแก่ชอบกินหญ้าอ่อนมาติดกับ ลองตัวตัวอย่างจาก Youtube ด้านล่างนี้ดูก็จะเข้าใจว่ารายการนี้เป็นอย่างไร

ที่น่าแปลกใจที่สุดก็คือรายการนี้มีมากว่า 3 ปีแล้ว มีเหยื่อมาติดกับกว่า 200 คน และถูกตัดสินว่าผิดไปแล้ว 117 คน แต่ก็ยังมีคนหลงมาติดกับอยู่เรื่อยๆ เหลือเชื่อว่ามีคนกิเลศหนามากมายอยู่บนโลกใบนี้ หลายคนก็สารภาพว่าเคยดูรายการนี้มาก่อน แต่ยังมิวายจะเดินหลงมาติดกับ เง็งเจงๆ

จำไม่ได้ว่าไม่ได้เดินทางลำพังมานานแค่ไหนแล้ว ก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัย ทำอะไรก็ชอบทำคนเดียว ดูหนังคนเดียว ไปเที่ยวคนเดียว กิน KFC คนเดียว เข้าห้องน้ำคนเดียว , etc...

วันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เที่ยวคนเดียวในอเมริกา จริงๆ ตั้งใจจะไปเที่ยว Memorial Park แต่พอไปถึงแล้วรู้สึกไม่ค่อยมีมุมงามๆ ให้ถ่ายรูปเท่าไหร่ เลยต้องถามน้องจีว่าสถานที่เที่ยวใกล้ๆ มีอะไรบ้าง น้องจีบอกว่ามี Musuem of Fine Arts ห่างออกไปแค่เพียงไมล์กว่าๆ ก็ยิ้มดีใจเล็กน้อย ไปเที่ยว musuem ก็ได้วะ มีอะไรให้ถ่ายเยอะดี

ตามคำบัญชาของน้องจีไปจนถึงจุดหมาย ลงจากรถ ก็เห็นผู้คนมากมาย มากันเป็นครอบครัว มีลูกเด็กเล็กแดงเต็มไปหมด ก็รู้สึกประหลาดใจว่า พ่อแม่พาเด็กมาดู modern arts มันจะดูกันรู้เรื่องรึเปล่า แล้วบรรยากาศการเสพศิลปะวันนี้จะเต็มไปด้วยเสียงกระจองอแงหรือไม่

เดินไปถึงประตูทางเข้าก็ร้องอ๋อ ว่านี่มันไม่ใช่ musuem of fine arts แต่อย่างใด แต่เป็น Bayou Bend ที่อยู่ในความดูแลของ Musuem of Fine Arts ทำไมน้องจีไม่บอกพี่ให้หมดล่ะครับ

ว่าไปแล้ว ก็เลยเก็บภาพ Bayou Bend มาซะเลย จะได้ไม่เสียเที่ยว ก็จัดว่าเป็น garden ที่ไม่ใหญ่ไม่โตอะไร และก็ไม่ได้สวยงามอะไรนักหนา แต่ก็พอมีมุม มีพืชพันธุ์ให้พอชักภาพได้บ้าง



ตอนเด็กๆ เคยคิดเหมือนกันว่าอยากจะ backpack ออกไปท่องโลกตามลำพังเหมือนพวกฝรั่ง แต่ก็ไม่มีทุนทรัพย์และโอกาสเสียที คราวนี้ถึงจะไม่ใช่ backpack ก็ตาม แต่ก็ให้ความรู้สึกของการเดินทางลำพังดีเหมือนกัน เหงานิดๆ แต่ก็สบายตัวดี เฮ้อ

Bruce Springteen - I'm on fire

Nice, cool, old MV .. and a monotone voice of Bruce Springteen

Jason Mraz - Remedy

สองสามเดือนที่ผ่านมา ดูเหมือนว่า Dow เองจะมีปัญหาภายใน ตามข่าว อดีตสอง CEO จากสองกลุ่มธุรกิจของ DOW ถูกกล่าวหา พยายามที่จะให้มีการ buyout DOW อย่างลับๆ แต่ Andrew Liveris, CEO ของ DOW จับได้เสียก่อน แน่นอนทั้งสองคนที่กล่าวหาย่อมปฏิเสธ เรื่องนี้จึงต้องไปดำเนินการหาความจริงกันต่อในศาล จะจบอย่างไร ใครผิดใครถูกกันแน่ต้องรอดูกันต่อไป

แต่เรื่องหนึ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับ DOW ก็คือ ตอนนี้ DOW กำลังถูกกดดันอย่างหนักจาก Wallstreet ตามข่าว

"What's not in dispute is that Dow is under the gun from Wall Street. It's racing to do deals in an effort to transform its business from commodities that are hit hard when the chemical cycle swoons to differentiated products that command robust prices all the time."

ตลาด commodities กำลังตกอยู่ในสภาวะลำบาก เนื่องด้วยคู่แข่ง low-cost and low-price เกิดขึ้นมากมาย ในธุรกิจพลาสติกเอง มีคู่แข่งสำคัญคือ ซาอุดิอาระเบียและจีน แถมยังเคราะซ้ำกรรมซัด ด้วยราคาที่สูงขึ้นของก๊าซธรรมชาติ โจทย์ที่สำคัญตอนนี้คือ ทำอย่างไรเราถึงจะสามารถทำให้สินค้าเราแตกต่างและมีเอกลักษณ์ได้ .. differentiate or die!

The second Fourth of July in the U.S. I was invited by an American colleague @ Houson Dow Center to his friends' home. Nee was requested to be a chef, cooking Thai food for them while I was her assistant 8)

We spent more than 3 hours in the kitchen, cooking various recipes of Thai food. It was a memorable time to join an American party with Thai food.

At the end of the party, James showed us his fireball magic. It was cool and able to catch everyone's Wow. Hope this is not my last Fourth of July in the US.

A day trip in downtown Houston

Packaging Design เคยเข้าไปใน supermarket แล้วสังเกตดู package ของสินค้ากันบ้างหรือเปล่าว่ามีกี่แบบ และในแต่ละ package นั้นๆ มีข้อมูลอะไรบ้าง สิ่งที่เราสังเกตกันประจำก็คือ ยี่ห้อ ราคา วันหมดอายุ หรืออาจจะดูวิธีการใช้บ้าง แล้วแต่สินค้าที่เราเลือกซื้อ

Package ต่างๆ ที่เราหยิบเราจับ เราเห็น ล้วนแล้วแต่ผ่านกระบวนการออกแบบที่เรียกกันว่า Packaging Design มาอย่างดี โดยถือว่าเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนมากอีกแขนงหนึ่ง จุดประสงค์ของ packaging design นั้นมีหลากหลาย อาทิเช่น ป้องกันสินค้า สื่อสารกับผู้ซื้อ ความสะดวก หยิบจับง่าย ความปลอดภัยและความสะดวกในการขนส่ง หรือแม้แต่เพื่อการตลาด

โดยทั่วไปแล้วจะแบ่ง packaging ออกเป็นสามชนิดหลัก คือ
1. Primary Packaging หรือ packaging ที่สัมผัสกับตัวสินค้าโดยตรง เช่น กระป๋องน้ำอัดลม หลอดยาสีฟัน กล่องผงซักฟอก ขวดน้ำพลาสติก
2. Seconday Packaging เป็นตัวที่อยู่เหนือ primary packaging ขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง บางครั้งเป็นตัวที่ช่วยทำให้ primary package หลายๆ ชิ้นอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ไม่หลุด ไม่กระจาย เช่น กล่องยาสีฟัน กล่องมาม่า (ซองมาม่าคือ primary package)
3. Tertiary Packaging โดยมากมีจุดประสงค์เพื่อการขนส่ง เช่น พาลเลท (pallets) หรือ stretch wrap

การออกแบบ packaging ในปัจจุบันให้ความใส่ใจกับเรื่องสภาพแวดล้อมมากขึ้น ดังเห็นได้จากกิจกรรม การเคลื่อนไหว จากบริษัทยักษ์ใหญ่ต่างๆ ทั่วโลก รวมไปถึงเจ้าพ่อค้าปลีก Wal-mart ดังที่ได้พูดถึงไปบ้างแล้ว

Model ที่คนนิยมพูดถึงกันก็คือ 3Rs ได้แก่ Reduce, Reuse และ Recycle แต่หากจะละเอียดกันลงไปอีก ก็มี model ที่ชื่อว่า waste hierachy ได้แก่ prevention, miminzation, reuse, recycling, energy recovery และ disposal โดยทางซ้ายมือจะเป็นตัวเลือกที่พึงปรารถนาที่สุด ลดหลั่นกันลงมา จนถึงตัวสุดท้าย ก็คือ disposal หรือทิ้งไปโดยไม่ได้นำกลับมาใช้ประโยชน์ใดๆ ถือเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรโดยไม่จำเป็น

ทุกวันนี้ ผู้คนทั่วโลกในหลายๆ วงการต่างก็พูดถึงเรื่อง sustainability กันมาก เข้าใจว่ามีหลายๆ กระแสที่ปลุกให้กระแส sustainability กลับมาอยู่ในความสนใจของผู้คนอีกครั้ง หนึ่งในนั้นก็คือภาพยนตร์เกี่ยวกับ Global Warmingเรื่อง Inconvenient Truth ที่ Al Gore เป็นคนสร้าง

ยักษ์ใหญ่ทางด้านค้าปลีกอย่าง Wal-Mart ก็ตื่นตัวในเรื่องนี้เช่นเดียวกัน Wal-mart ได้ข้อร้องแกมบังคับไปยังบรรดา suppliers ทั้งหลายให้ใส่ใจกับปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อมมากขึ้น โดยมีเครื่องมือที่เรียกว่า Packaging Scorecard เป้นตัวชูโรง Wal-mart มองว่า Packaging ที่มากเกินความจำเป็นหรือที่ได้รับการออกแบบมาไม่ดีนั้นถือเป็น waste อย่างหนึ่ง (ลองนึกถึง SD Card เล็กจิ๋ว แต่บรรจุมาใน package ที่ใหญ่กว่าหลายเท่าตัว) Wal-mart กล่าวว่าทุกวันนี้ต้องเสียค่าใช้จ่ายสองต่อ ก็คือ ตอนรับสินค้าจาก supplier แน่นอนว่า supplier ต้องบวกค่า package เข้าไปในสินค้าอยู่แล้ว รวมถึง Wal-mart เองก็มาเสีย space ใน warehouse สำหรับเก็บ package ที่มันใหญ่เกินความจำเป็น ส่วนตอนปลายทาง ก็คือ ตอนที่ต้องกำจัดขยะ packaging เหล่านี้ ก็ต้องเสียเงินอีก ดูเหมือนว่า bottom line น่าจะเป็นเหตุผลหลัก โดยมีผลพวงทางอ้อมคือ สภาพแวดล้อมที่ดีขึ้น เพราะ waste น้อยลง Dow เองในฐานะผู้ผลิตพลาสติกรายใหญ่ที่สุดของโลก ย่อมได้รับผลกระทบจาก initiative นี้อย่างแน่นอน ถึงแม้ Wal-mart จะไม่ใช่ลูกค้าโดยตรงของ Dow แต่ supplier ของ Wal-mart ส่วนใหญ่ คือ ลูกค้าของ Dow ย่อมวิ่งเต้น และพยายามปรับตัวให้เข้ากับความต้องการของ Wal-mart แน่นอน I can see clearer now .. เรื่องของ Sustainability ยังมีอะไรให้น่าค้นหาอีกเยอะ จะทยอยๆ เผอิญว่าเป็นคนสมาธิสั้น เขียนอะไรยาวๆ ต่อกันไม่ได้ ขออนุญาติเว้นวรรคแล้วมาต่เรื่อยๆ แล้วกันนะจ๊ะ

กลับมา NYC อีกแล้วครับพี่น้อง นับเป็นครั้งที่ 5 ที่มาเหยียบเกาะ Manhattan ดูๆ ไปแล้วก็ยังมีอะไรอีกหลายอย่างใน NYC ที่ยังไม่ได้ทำ มาครั้งนี้ก็ทำอะไรซ้ำๆ ไม่ค่อยมีอะไรใหม่เท่าไหร่ แต่ก็ถือว่าเป็นการผ่อนคลายที่ดีใช้ได้ ยังไงก็ยังต้องมี NYC รอบ 6 แน่ๆ คราวหน้าขอไปทัวร์ museum ล้วนๆ นะจ๊ะ

ไอ้นิดซำบายดีบ่อ (I need somebody love) คลายเครียดได้ดีแท้