ตั้งใจไว้นานมากแล้วว่าจะเขียน blog เพื่อบันทึกเรื่องราวต่างๆ ที่ได้พบได้เจอในระหว่างเวลาอันมีค่าที่อยู่ใน Boston แต่จนแล้วจนรอด เวลาผ่านมากว่าสองปี จนตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองเดือนก็จะต้องกลับเมืองไทยแล้ว เพิ่งมีแรงฮึดมาเขียน เริ่มเรื่องแรก ขอเล่าเรื่องที่กำลังเป็นประเด็นร้อนมากๆ ของ MIT อยู่ในตอนนี้ หนังสือพิมพ์ The Tech ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์เก่าแก่ของ MIT พูดถึงเรื่องนี้ใน Editorial Section ไว้ว่า ถือเป็นการกระทำที่รุนแรง และเสี่ยงต่อสวัสดิภาพของนักเรียน MIT โดยเฉพาะบรรดา minority ทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง (minority ที่นี้หมายถึง คนอื่นๆ ที่ไม่ใช่อเมริกันขาว เช่น คนดำ เอเชียน เกย์ เลสเบียน ฯลฯ) เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า Sloan LGBT หรือ Sloan Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender Community ได้ส่งจดหมายเชิญเพื่อนๆ นักเรียนทั้งที่เป็นสมาชิกคลับและไม่ได้เป็นไปร่วมงานปาร์ตี้ที่ทางคลับจะจัดขึ้น ทางคลับได้ส่ง email เชิญเพื่อนนักเรียนทั้งโรงเรียน ก็แล้วแต่ใครสนใจจะไปร่วม เพื่อนๆ ที่อยู่ในคลับนี้ทุกคนก็เป็นมิตรและไม่ได้มีปัญหาเรื่องความแตกแยกกับเพื่อนนักเรียนส่วนใหญ่แต่เป็นอย่างใด ปรากฏว่าอยู่ดีๆ ก็มีจดหมายข้อความรุนแรงจากเพื่อนนักเรียนคนหนึ่ง (ไม่ขอเอ่ยนาม) ส่งไปที่คลับ ต่อว่าต่อขานด้วยข้อความหยาบคาย ทำนองว่า อย่าส่งอีเมล์แบบนี้มาให้ข้าอีก ไม่เช่นนั้นพวกเอ็งจะไม่ได้อยู่ในโรงเรียนอย่างมีความสุขอีกต่อไป (เข้าไปอ่านรายละเอียดได้ที่ http://www-tech.mit.edu/V128/N19/editorial_cod.html ผมไม่อยาก post ไว้ตรงนี้เพราะมันมีคำไม่สุภาพ และคำรุนแรงเยอะ) ผมเองและเพื่อนๆ หลายคนได้อ่านแล้วก็รู้สึกว่าเป็นอีเมล์ที่เขียนด้วยอารมณ์ที่รุนแรงมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้นได้ที่โรงเรียนอย่าง MIT อีกทั้งนักเรียนที่นี่ส่วนใหญ่ก็มีประสบการณ์ทำงานและมีวุฒิภาวะกันมากพอ การแสดงความคิดเห็นแบบรุนแรงอย่างนี้ ไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อน หลายคนกังวลว่าเรื่องนี้มันจะบานปลาย และเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย Columbine High School หรือ Virginia Tech ทาง MIT เองก็ยังไม่ได้มีมาตรการจัดการกับนายคนที่เขียนอีเมล์นี้อย่างเด็ดขาด ทุกวันนี้ยังไปนั่งเรียนในวิชาเดียวกับสมาชิก LGBT Club ด้วยซ้ำ ที่ผมยกเรื่องนี้มาเขียนเป็นเรื่องแรก เพราะตัวผมเองก็เป็น minority ที่อยู่ในโรงเรียนนี้เช่นกัน ก่อนที่จะมาอเมริกา ก็เคยดูหนัง ดูสารคดีหลายเรื่องเกี่ยวกับความรุนแรงที่เกิดขึ้นกับ minority เห็นแล้วก็อดกังวลไม่ได้ เชื่อว่าทางโรงเรียนเองก็คงไม่ได้นิ่งนอนใจ คงกำลังพิจารณาว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน และไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ กับสถานศึกษาแห่งนี้ หมายเหตุ: LGBT Club เป็นคลับนักเรียนที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อให้เป็นที่พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของชาว MIT Sloan (Business School ของ MIT) ที่เป็นเลสเบียน เกย์ ไบเซกชวลหรือคนที่แปลงเพศ คนส่วนใหญ่ที่นี่ค่อนข้างจะยอมรับเรื่องความแตกต่างระหว่างบุคคลมาก ทางโรงเรียนเองก็สนับสนุนให้เพื่อนๆ กลุ่มนี้ได้มีโอกาสเปิดเผยตัวตนอย่างชัดเจน

Temporary Post Used For Style Detection (0dcc6f74-a977-412d-9fa6-cf4741f6a2e2 - 3bfe001a-32de-4114-a6b4-4005b770f6d7)

This is a temporary post that was not deleted. Please delete this manually. (1772bfbe-9776-43b8-9e7b-0202e9dc1a5e - 3bfe001a-32de-4114-a6b4-4005b770f6d7)

ฟัง Paul Otellini, President and CEO ของ Intel พูดถึง Intel in China ใน Fora.tv แล้วรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แทนประเทศไทย เรื่องความใหญ่โตของ China นั้นเราไม่ต้องพูกถึงกัน เพราะรู้ดีกันอยู่แล้วว่าน่ากลัวแค่ไหน Paul พูดขำๆ ไว้ว่าในจีนตอนนี้มีคนพูดภาษาอังกฤษมากกว่าอเมริกาซะแล้ว และมี engineer จบการศึกษามากกว่าในอเมริกาถึง 10 เท่า (อันนี้คงจริง) แต่ที่น่ากลัวจริงๆ คือ เวียดนาม อย่างที่รู้กันดีว่า Intel นั้นก็มีโรงงานอยู่ที่เวียดนาม โดยรัฐบาลเวียดนามเองกำลังส่งเสริมการลงทุนทางด้านเทคโนโลยีอย่างมาก ในขณะที่เมืองไทยของเรา เศรษฐกิจไม่เดินหน้า ไม่เติบโตไปอย่างที่ควรจะเป็น เนื่องจากความไม่มั่นคงทางการเมือง พี่น้องครับ เรามาช่วยกันเลือกนักการเมืองเก่งๆ ที่เข้าใจเรื่องเศรษฐกิจ และใส่ใจเรื่องความสามารถในการแข่งขันกันเถิด แน่นอนว่าการอยู่อย่างพอเพียงนั้นคือหัวใจหลัก แต่ในขณะที่ชาติอื่นเขากำลังเดินไปข้างหน้ากันอย่างรวดเร็ว ความพอเพียงคงมิได้หมายถึงหยุดอยู่กับที่แล้วรอดูประเทศเพื่อนบ้านวิ่งแซงไป โดยเราทำได้แค่นั่งมองตาปริบๆ หรอกนะครับ


View Paul Otellini: Intel in China on FORA.tv

Movie download is a new trend!

As Netflix expects to start their download strategy in the next quarter, Blockbuster CEO says the company will probably also launch their program in 2007.


- Reuters -

Made in Thailand - awesome!!

Fall Foliage in New Hamshire and Salem in Massachusetts (which is not Salem in New Hamshire)

We have people from Harvard Business School, MIT Sloan and CMU in this trip. It was a pretty cool trip with lots of cameras 8)

Life is a journey

ไม่รู้ใครคิดคำนี้ขึ้นมา แต่มันเป็นเรื่องจริงมากๆ เมื่อวานนี้นั่งรถ Fung Wah จาก South Station ไป NYC ใช้เวลาทั้งสิ้น 4 ชั่วโมง ไปถึง NYC ก็ 5 ทุ่มพอดีเด๊ะ รู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก ปวดก้นอีกต่างหาก ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องลำบากลำบนขนาดนี้ด้วย ในขณะที่ญี่ปุ่นมันไม่เห็นต้องขอ Visa เพื่อเข้า Canada เลย แต่ก็เอาเหอะ บ่นไปก็เท่านั้น

พูดถึง Fung Wah แล้วก็เลยอดสงสัยว่ามันเกิดมาได้อย่างไร เลยไปลองเปิด Wikipedia ดู ก็ดันเจอซะด้วย ข้าน้อยขอยกนิ้วให้ ลองหยิบประวัติของ Fung Wah มาแปะให้อ่านไว้เล่นๆ

The first company to offer such services was the Fung Wah Bus, which began routes between New York City and Boston in 1998.^[3] The bus service was originally intended for transporting ethnic Chinese restaurant workers from one Chinatown to Chinatowns in other cities. Now, some bus lines are also used to transport large groups of mainly Chinese and Vietnamese immigrants to and from casinos such as Foxwoods and Mohegan Sun, which are located in Connecticut. These gambling buses built upon the popularity of older bus routes to Atlantic City that also targeted Asian American customers.

Given their relatively competitive fares to the mainstream Greyhound Lines, it has become popular among non-Chinese customers as well, especially students. The bus service has gained such popularity that it was mentioned in several articles in the New York Times and on the radio programs Marketplace and Morning Edition on National Public Radio.^{[original research?]} Recently, competition has come from the Jewish-owned Washington Deluxe and Vamoose, both of which have mostly non-Chinese customers.

Increasing popularity has also led to increasing regulatory interest. In September 2004, the City of Boston required Chinatown bus services to shift their operations from the city's Chinatown to the South Station transportation terminal.

Fung Wah นั้นถือว่าเป็นที่เพิ่งของคนเบี้ยน้อยหอยน้อยอย่างเราจริงๆ เพราะไปกลับ NYC ก็จ่ายแค่เที่ยวละ $15 เท่านั้น จะเห็นได้ว่าบนรถ ไม่ได้มีแต่คนเอเชียเท่านั้น ฝรั่งมังค่า เจ้าของประเทศเองก็ใช้บริการ Fung Wah กันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง ด้วยความที่มันถูกมากๆ ในขณะที่ quality ก็อยู่ในระดับที่พอรับได้

This is hilarious! Conan vs. Jim Carry. They were talking about Quantum Physics. However, what the heck is Quantum Physics?!$#@?

Austin Trek

Small but warm trek. See all 4 albums at my Picasa Web Album.


This is the last week for System Dynamics, one of the best and the most demanding classes at MIT Sloan School Management. I certainly miss Prof. Sterman with his funny, arousing teaching style. However, it is too much for me to take the full-term. I'm still thinking about taking Strategic Marketing Measurement or Corporate Governance......we'll see.

This gave me a goosebumps

ใครบอกว่าปีสองจะเรียนเบาลง ไม่จริงเลยสักนิด แค่ System Dynamics ตัวเดียวก็จะอาเจียนเป็นเลือดแล้ว เรียนหนักขนาดนี้ยังไม่วายจะหนีไปเที่ยว Chicago ต้องขอบคุณน้องกิ๊ฟท์ที่ให้ที่สิงสถิตย์ตลอด 4 วัน

My Latest Favourite Music
Koop - Summer Sun

Premiere League last night made all Man U. fan disappointed. Now, Man City topped the Premiere League scoreboard and made our ousted PM Thaksin a bit more outstanding. (don't get me wrong .. i'm not favouring him) I still think that he is a very smart guy with incredible vision but, on the flip side, he is too confident and too agressive to listen to other people's opinions.
It is hard to predict whether Man City will be the champion this season or not. If it is, he will surely look better in the eyes of British government and British people. In my opinion, it's not bad to have a Thai businessperson to be successful in an international setting. (again i'm not favouring him) .. Just hope that he will enjoy his position in Man City and will not come back to his political role as he promised.

---------------------------------

NEWS FROM FINANCIAL TIMES

Why Sven’s team tactics should win fans at the office
By Stefan Stern

Published: August 20 2007 17:30 | Last updated: August 20 2007 17:30
Does football (or soccer, if you must) provide the perfect metaphor for the art and practice of management? Maybe management provides the perfect metaphor for the art and practice of football – who can tell? But as another English football season metaphorically pulls on its boots and runs out on to the pitch, I would be failing in my columnist’s duty if I did not point out that, once again, the beautiful game has something to teach us about the business of managing people and organisations.

Consider for a moment the underperforming and almost perennially disappointing phenomenon that is Manchester City Football Club. (Non football fans: stick with this, you might learn something.)

Manchester City FC (sky blue shirts) is the less famous and hugely less successful local rival to Manchester United (red shirts). While Man U’s list of greats contains such legendary names as Bobby Charlton, George Best and Dennis Law, Man City’s heroes, considerable players in themselves, have almost never achieved a similar fame.

As with the rivalries between Glasgow’s two major football clubs, Rangers and Celtic, or between Liverpool and Everton, or Roma and Lazio, the red and blue sides of Manchester look on each other with a mixture of loathing and disdain.

But while, in the other local feuds, fortune seems to favour first one side and then the other, in Manchester only the “Red Devils” have had anything to celebrate in the past 30 years, and for most of the two decades before that as well. Not for nothing did one City fan title his memoirs of growing up in the divided town Manchester United Ruined My Life. (Inferiority complex? Surely not.)

But as the new season dawns, the city that brought us the industrial revolution and provided the inspiration for Friedrich Engels and Karl Marx is playing host to a minor footballing revolution. Globalisation, in the form of ousted Thai prime minister Thaksin Shinawatra and new team coach Sven-Göran Eriksson, has come to Manchester City. And, so far, the fans like what they see. Eriksson, the former England manager, has built a new team by buying footballers he has never actually seen play in the flesh. Video clips of Brazilian, Spanish, Bulgarian, Italian, Swiss and Croatian players, supported by eyewitness accounts from football scouts, were all the Swedish manager required to decide on these acquisitions. He has been bankrolled by Thaksin, who bought the club for £81.6m earlier this year, and who has now given Eriksson another £40m with which to build the new team.

Sceptics doubted that this approach would work. “Lonely men have purchased wives from the Philippines on a similar basis,” the football writer David Lacey observed. But City won their first two games of the season and, after Sunday’s conquest of the old enemy Man U, the Man City faithful are happier than they have been for many years. They are sitting on top of the league.

Building a team by video clip would seem to run counter to what human resources gurus and psychologists have been advising all these years about hiring staff. Why should it be any different for footballers? Fans might reasonably ask: Who are these guys, and how will they operate together under pressure? And then there is the question of communication. With little or no spoken English, the new team members might struggle to understand each other.

But Eriksson is undaunted. “We’re giving them all teachers,” he told the Guardian newspaper. “One or two have already started, I think. But before that we’ll try to teach them ‘right’, ‘left’, ‘wait’, ‘come on’, ‘look out’ – the common language of football. It’s not like in 90 minutes you have a big conversation with your team-mates. But in the long term they have to learn properly, not just for football but also to feel at home in their new country.”

Good advice, of course, but not necessarily advice that Eriksson himself followed. As a manager in Italy and Portugal he learnt to communicate quite effectively. But in English Eriksson has always come across a bit like Chauncey Gardner, the Peter Sellers character in the film Being There: banal statements of the obvious were taken (in his honeymoon period with the national side) as profundities. In the end the England team, as well as its manager, were exposed as being simply banal.

Never mind. Today Eriksson is turning years of theorising about teams on its head. He is echoing the ideas of Lynda Gratton, a professor at London Business School, who says that the best teams are characterised by a co-operative mindset, an ability to span boundaries, and the successful igniting of purpose. Even people who work remotely from each other can collaborate to great effect.

And as for the management of Manchester City FC, the performance appraisal from fans is positive, for the moment at any rate. If you listen carefully, you’ll hear them register their approval in song (to the tune of “I’m H.A.P.P.Y.”):

I’m City till I die,

I’m City till I die,

I know I am, I’m sure I am,

I’m City till I die.

This is a real Deja Vu' I watched this TV show more than 10 years ago and James Dean Bradfield is still pretty cool now.

ปํญหาเรื่องรถติดไม่ได้มีแต่ในกรุงเทพฯ ของเราเพียงอย่างเดียว เมืองใหญ่ๆ หลายแห่งในโลกนี้ก็ล้วนแล้วแต่ประสบปัญหารถติดกันทั้งสิ้น กรุงเทพฯ อาจจะพิเศษหน่อยตรงที่ติดได้ทุกวัน ทุกเวลา ไม่เกี่ยงว่าจะเป็น rush hour หรือสุดสัปดาห์ อ่านข่าวใน Wall Street Journal ไม่นานมานี้ ว่ามหานครอย่าง New York ก็มีปัญหารถติดคาราคาซังอยู่เหมือนกัน จะไปไหนมาไหนที โดยเฉพาะในช่วง Rush Hour อาจจะต้องเผื่อเวลากันมากหน่อย เลยมีข่าวออกมาว่าทางผู้ว่าการของ New York อาจจะมีการเรียกเก็บเงินจากคนที่ขับรถเข้าถนนที่คังคั่งบางเส้นใน New York ว่ากันว่ามาตรการนี้ได้บังคับใช้ใน London มาก่อน และประสบความสำเร็จอย่างมาก อย่างไรก็ตาม การใช้มาตรการนี้ต้องคำนึงถึงหลายๆ ปัจจัย เช่น ในบริเวณถนนที่บังคับใช้นั้น มีรถโดยสารมวลชน เช่น รถใต้ดิน หรือรถเมล์เพียงพอหรือไม่ ระบบดูแลรักษาความปลอดภัยสามารถรองรับคนจำนวนมากได้หรือเปล่า โดยส่วนตัวแล้ว รู้สึกเห็นด้วยกับมาตรการนี้เป็นอย่างยิ่ง เพราะนอกจากจะลดปริมาณมลภาวะในบริเวณนั้นแล้ว ยังสามารถลดปริมาณน้ำมันที่ถูกใช้ไปอย่างเปล่าประโยชน์ระหว่างรถติด แถมยังช่วยลดอารมณ์ฉุนเฉียวของคนที่ต้องทนรถติดได้อีก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ทางเมืองไทยจะนำมาตรการนี้ไปใช้บ้าง กรุงเทพฯ ของเราจะได้สะอาดขึ้นและผู้คนอาจจะยิ้มได้กว้างขึ้นกว่าเดิม

Museum of Fine Arts Houston (MFAH)

Lots of great works from great artists here but so sad that they don't allow visitors to take any pictures. All i could do was taking a picture of sculptures in the sculpture garden. If you happen to visit someday, I recommend to visit this museum on Thursday because it's FREE !!! (just like MFA in Boston)

วิธีการหาเสียงแบบใหม่ของพรรคประชาธิปัตย์

เมื่อเร็วๆ มานี้ เชื่อว่าพี่น้องหลายคนคงได้รับ email จากคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และคุณกร จาติกวาณิช ที่น่าแปลกใจก็คือ email นี้เป็น friend request ใน hi5 โปรแกรม friends network ยอดนิยมของชาวไทย แสดงได้ถึงท่าทีที่ชัดเจนว่าประชาธิปัตย์กำลังต้องการจะสร้างกลุ่มฐานเสียงที่แข็งแรงในกลุ่มวัยรุ่น และคนเลยวัยรุ่นมานิดหน่อยอย่างพวกเรา

วัยรุ่นไทยหลายคนแสดงอาการใสซื่อเขียนลงใน wall ของคุณอภิสิทธิ์ "ไม่น่าเชื่อว่าคุณอภิสิทธิ์จะมีเวลามาเล่น hi5 ด้วย" อยากจะบอกว่าน้องเอ๋ย มันไม่ใช่คุณอภิสิทธิ์ที่เล่นหรอก มันคงเป็นทีมงานของเขานั่นแหละ คงอภิสิทธิ์เองคงมาแค่ชำเลืองดูสักทีสองทีแค่นั้นแหละ

แต่ก็ขอชื่นชมกับคนที่ออกไอเดียนี้ การเมืองไม่ใช่เรื่องของผู้ใหญ่ การเมืองไม่ใช่เรื่องไกลตัว การเมืองไม่ใช่สิ่งที่น่าเบื่อ แต่เป็นเรื่องที่ทุกคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนไทยต้องใส่ใจ ต้องช่วยกันดูแล ช่วยกันคิดว่าทำอย่างไรประเทศของเราถึงจะพ้นจากสภาพอึมครึม และไม่หวนกลับมาอึมครึมแบบนี้อีกในอนาคต ดูข่าวสองสามวันที่ผ่านมานี้แล้วอยากจะร้องไห้ ไม่น่าเชื่อว่าสยามเมืองยิ้ม ประเทศแห่งความสงบสุขแสนรักของเราจะกลายเป็นแบบนี้

2 new songs from new album of Manic Street Preachers, one of my all-time favorite bands

The first song features Nina Persson from the Cardigans

Your love alone is not enough

Autumn Song

ที่อเมริกานี่มีรายการแปลกๆ เยอะทีเดียว หลังจากที่เคยดู Jerry Springer เอาชีวิตเหลวแหลกอันเหลือเชื่อของอเมริกันชนมาตีแผ่ นั่นก็ว่าประหลาดแล้ว

แต่สองสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ได้ดูอีกรายการหนึ่ง แสบเซี้ยวพอกัน ชื่อว่า Date Line : To Catch A Predator ของ NBC รายการนี้หลอกพวกวัวแก่ชอบกินหญ้าอ่อนมาติดกับ ลองตัวตัวอย่างจาก Youtube ด้านล่างนี้ดูก็จะเข้าใจว่ารายการนี้เป็นอย่างไร

ที่น่าแปลกใจที่สุดก็คือรายการนี้มีมากว่า 3 ปีแล้ว มีเหยื่อมาติดกับกว่า 200 คน และถูกตัดสินว่าผิดไปแล้ว 117 คน แต่ก็ยังมีคนหลงมาติดกับอยู่เรื่อยๆ เหลือเชื่อว่ามีคนกิเลศหนามากมายอยู่บนโลกใบนี้ หลายคนก็สารภาพว่าเคยดูรายการนี้มาก่อน แต่ยังมิวายจะเดินหลงมาติดกับ เง็งเจงๆ

จำไม่ได้ว่าไม่ได้เดินทางลำพังมานานแค่ไหนแล้ว ก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัย ทำอะไรก็ชอบทำคนเดียว ดูหนังคนเดียว ไปเที่ยวคนเดียว กิน KFC คนเดียว เข้าห้องน้ำคนเดียว , etc...

วันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เที่ยวคนเดียวในอเมริกา จริงๆ ตั้งใจจะไปเที่ยว Memorial Park แต่พอไปถึงแล้วรู้สึกไม่ค่อยมีมุมงามๆ ให้ถ่ายรูปเท่าไหร่ เลยต้องถามน้องจีว่าสถานที่เที่ยวใกล้ๆ มีอะไรบ้าง น้องจีบอกว่ามี Musuem of Fine Arts ห่างออกไปแค่เพียงไมล์กว่าๆ ก็ยิ้มดีใจเล็กน้อย ไปเที่ยว musuem ก็ได้วะ มีอะไรให้ถ่ายเยอะดี

ตามคำบัญชาของน้องจีไปจนถึงจุดหมาย ลงจากรถ ก็เห็นผู้คนมากมาย มากันเป็นครอบครัว มีลูกเด็กเล็กแดงเต็มไปหมด ก็รู้สึกประหลาดใจว่า พ่อแม่พาเด็กมาดู modern arts มันจะดูกันรู้เรื่องรึเปล่า แล้วบรรยากาศการเสพศิลปะวันนี้จะเต็มไปด้วยเสียงกระจองอแงหรือไม่

เดินไปถึงประตูทางเข้าก็ร้องอ๋อ ว่านี่มันไม่ใช่ musuem of fine arts แต่อย่างใด แต่เป็น Bayou Bend ที่อยู่ในความดูแลของ Musuem of Fine Arts ทำไมน้องจีไม่บอกพี่ให้หมดล่ะครับ

ว่าไปแล้ว ก็เลยเก็บภาพ Bayou Bend มาซะเลย จะได้ไม่เสียเที่ยว ก็จัดว่าเป็น garden ที่ไม่ใหญ่ไม่โตอะไร และก็ไม่ได้สวยงามอะไรนักหนา แต่ก็พอมีมุม มีพืชพันธุ์ให้พอชักภาพได้บ้าง



ตอนเด็กๆ เคยคิดเหมือนกันว่าอยากจะ backpack ออกไปท่องโลกตามลำพังเหมือนพวกฝรั่ง แต่ก็ไม่มีทุนทรัพย์และโอกาสเสียที คราวนี้ถึงจะไม่ใช่ backpack ก็ตาม แต่ก็ให้ความรู้สึกของการเดินทางลำพังดีเหมือนกัน เหงานิดๆ แต่ก็สบายตัวดี เฮ้อ